Εικονικoς Μεταναστης

Πόσες φορές τη μέρα σκέφτεται ένας συνηθισμένος άνθρωπος την αυτοκτονία;

Μια; Δυο; Τρεις; Πέντε; Δέκα; Συνέχεια;

Ποτέ;

Δεν ξέρω.

Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε μια ταβέρνα

Θυμηθείτε πώς γελούσαμε με τις ώρες

Και ονειρευόμασταν όλα εκείνα τα σπουδαία πράγματα που θα κάνουμε

Εκείνες ήταν μέρες φίλε μου

Νομίζαμε ότι ποτέ δεν θα τελειώσουν

Θα τραγουδούσαμε και θα χορεύαμε για πάντα 

και μια μέρα...

Θα ζουσαμε τη ζωή που θα επιλέξουμε

Θα παλεύαμε και δεν θα χάναμε ποτέ

Γιατί ήμασταν νέοι και είχαμε τον τρόπο μας .

Μέσα από το τζάμι είδα ένα παράξενο προβληματισμό
Ήταν η πιο μοναχική γυναίκα που είχα δεί ποτε μου..

Ηταν η ίδια μας η ζωή..

Lost Bodies - Ιλισός
Music, Lyrics & Video by Lost Bodies

Ilisos

Bollocks, if the river is called Ilisos.
What mattered was that it was the only place I could creep into to get away
from the cops. I got into from the entrance at the area of Kallithea and started running in the concrete roofed river, until running into absolute darkness, without seeing completely anything behind me, absolutely nothing ahead of me, and I found
myself facing down in the murky water of the sewer the industrial waste;
my tongue dived into rat piss.
Suddenly, stress and anxiety left and I was left to sink calmly and
absurdly with the color of water all around me, lighting into blue, purple, light blue,
alternating with a storm of light that created volume, depth and curtains of
light, like a tropical storm. Then I realized that I was moving with great ease,
just by moving my lame leg.
In spite of all these, I was slipping into it beautifully.
From afar I could see everything, but up-close everything was blurry and
out of focus. I tried to join my hands, forming glasses to see better. Slowly I began to
distinguish the seams of her shirt, travelling her body like a dry-wall.
She turned and flashed me a caress with the back of her hand, so I turned my
gaze and I knew that everyone there was in a world different from the one we
knew.
There, there was no anxiety about anything.
People are not divided into tribes, rich, or poor, everyone could feel, everyone were happy, nobody possessed anything, nobody wanted, because they had.
I saw all the rare cds that I was looking for ahead of me, but I didn't feel the
need to get not even one of them. All around there were exceptional paintings that were continually changing, depending on which way you saw them. When you were hungry, all you had to do was to look right and left, where there were tables with mountains of cannelloni with meat and sauce, wrapped souvlakia of three different
kinds. A stuffed one with spicy crispy gyro, one with pancetta, and the third
didn't exist, it was just the third. Further down there were trays with 
pudding made of grape, covered with lots of cinnamon and a finger-thick topping of
nuts on top. The age was this, or it simply wasn't. There...there was no need
for scalpels ready to attack wrinkles. Οver there, there was no need
for scalpels ready to attack wrinkles.
Everything was true and everything was a lie.
While looking through large pieces of amber you could recognize loved
ones who were ready to start a discussion with you.
THE PARKLAND.
THE WATER.
THE WATER.
And the music, moved there from one to another with a touch and a glance.
And that was the only thing I brought back with me. Music. So that you can believe me
and to see for yourselves the magic and completeness they experienced there.
Of course, so as to believe me.

Αυτό που γράφω το βίωσα και αφορά
+ΕΙΚΟΝΙΚΟΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ
Πριν κάποιο χρονικό διάστημα ήμουν έγκλειστος σπίτι μου,άνεργος και απελπισμένος.

Ενας απο τους καλούς παιδικούς μου φίλους ήταν ήδη εργαζόμενος
σε μια επιχείρηση με φορτηγά και διανομές.
Γνωρίζοντας την "κατάστασή" μου,πρότεινε να πάω μαζί του ώστε να μου δείξει ένα άλλο επάγγελμα σε σχέση με αυτά που είχα κάνει.
Πιστεύοντας στην δυνατότητες μου,με ενημέρωσε οτι είναι μεν εύκολο πνευματικά
άλλα είναι χρονοβόρο.

ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ.

Την επόμενη μέρα πήγα και αμέσως ξεκινήσαμε για ΔΟΥΛΕΙΑ,ο φίλος μου πήρε ένα φορτηγό και πήγαμε σε μία αποθήκη,όχι τόσο φανερή,ωστε να φορτώσουμε τα εμπορεύματα και έπειτα να κάνουμε την διανομή.

Στην αποθήκη γνώρισα τον "ΑΓΑΠΗ" 
Ο φίλος μου τον έλεγε έτσι ,γιατι δεν του πήγαινε η καρδιά να τον φώναζει ΑΡΑΠΗ.
Έτσι τον έλεγα και εγω "ΑΓΑΠΗ" κατά την ώρα που φορτώναμε.
(γελουσα με τα "σπαστά" ελληνικά του)

Ο "ΑΓΑΠΗ" έμενε εκεί 24ωρες το 24ωρο ΧΕΙΜΩΝΑ-ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ.

ΤΟ ΔΡΟΜΟΛΟΓΙΟ ΞΕΚΙΝΗΣΕ
Ο φίλος μου οδηγούσε και εγώ συνοδηγός κάναμε την διανομή των προϊόντων και ταυτόχρονα,
 με ενημέρωνε για τον "τρόπο" λειτουργιας της "εταιρίας" και τους ανθρώπους,
που στην συνέχεια ,θα συνεργαζόμουν.
Μέσα σε όλη την ενημέρωσή, εγώ ρώτησα και για τον "ΑΓΑΠΗ" αρκετά πράγματα ,
γιατί στεναχωρήθηκα που είχε τέτοια κατάληξη και ίσως,...ο οποιοσδήποτε απο εμάς.

ΟΔΗΓΟΣ-ΠΩΛΗΤΗΣ & ΟΛΑ ΤΑ "ΥΠΟΛΟΙΠΑ"
Έπειτα απο λίγες μέρες ανέλαβα μόνος μου να κάνω την διανομή μιας περιοχής.
Ο φίλος μου πίστεψε σε εμένα και πρότεινε,να αναλάβω μόνος μου ώστε να πάρω κανονικό μεροκάματο όπως ήταν  συνηθισμένο στην εταιρία που εργαζόταν.
Έτσι το πρωί πήγα μόνος μου και φόρτωσα το φορτηγό με τον "ΑΓΑΠΗ"
Ο "ΑΓΑΠΗ" ήξερε και αλλα πράγματα εκτός απο την δουλειά και μου έλεγε διάφορα δικά του.
Τα έβαζα με τα δικά μου και τα χτυπουσα στο "σεικέρ" του μυαλού μου
και τα είχα συντροφιά στο ταξίδι μου,εώς ΑΡΓΑ ΤΟ ΒΡΑΔΥ.

Έπειτα από λίγες μέρες κατάλαβα,
οτι αυτή η δουλειά ήταν ΕΞΩ απο εμένα
και σίγουρα,
αν το μεροκάματο ήταν πολύ χαμηλό θα έψαχνα κάτι άλλο.
Ενημέρωσα τον φίλο μου,οτι καλό θα ήταν να αναζητήσει κάποιον αλλο και παράλληλα,
να μου δοθεί μια προκαταβολή απο το ΑΦΕΝΤΙΚΟ της "ΕΤΑΙΡΙΑΣ" για να τσεκάρω..


ΤΟ ΜΕΡΟΚΑΜΑΤΟ ΗΤΑΝ 15 ΕΥΡΩ!(Από το πρωί μέχρι το βράδυ)

Λόγω οτι σαν άνθρωπός ΔΕΝ ΕΚΘΕΤΩ ΠΟΤΕ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΟΥ.

Περίμενα μερικές μέρες,ώστε να βρει κάποιον μαλ.. ε αντικαταστάτη και τελικά να "πληρωθω"

Έπειτα απο μερικούς ΜΗΝΕΣ,
ήρθε ο χειμώνας.
Και στο συγγενικό σπίτι που ήμουν ρίχναμε ξύλα στο τζάκι, γιατί τo πετρέλαιο θέρμανσης,
δεν ήταν εφικτό να αγοραστεί και τα οικονομικά όλων μας  ΧΑΛΙΑ.



Μπροστά στο τζάκι από μικρός, έχω ακούσει πολλές ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΓΑΠΗΣ.



Εκείνο το ΒΡΑΔΥ έμαθα οτι Ο "ΑΓΑΠΗ"  "ένας"  ΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ,
καήκε ζωντανός ενώ κοιμόταν μέσα σε μια αποθήκη, από μία γαμημένη ξυλόσομπα.


 ΓΙΑ ΤΟΝ "ΑΓΑΠΗ"


ANGER IS A GIFT!